Άνθρωποι καλοί

Αν και δε μπορώ τις γενικεύσεις, χώρια ότι είναι αυθαίρετες, έχω την αίσθηση πως καμιά φορά, έως συχνά, έχουμε μία τάση να κατηγορούμε εύκολα, να εντοπίζουμε με ιδιαίτερη ευκολία τα αρνητικά των άλλων ή και να βαρυγκομάμε που οι γύρω μας δε συμπεριφέρονται όπως θα περιμέναμε βάσει των δικών μας υποκειμενικών και -φυσικά αλάνθαστων- κριτηρίων (emphasis added). Και επειδή έχω δεχτεί κριτική στο παρελθόν, να επισημάνω πως ούτε σε αυτό το συμπέρασμα βγάζω την ουρά μου απ'έξω.

Η αντιμετώπιση αυτή της ζωής όμως, που σε μία ακραία εκδοχή/μετάφρασή της μπορείς να τη βαφτίσεις και μιζέρια, μας εμποδίζει να εντοπίσουμε το αντίθετο: ανθρώπους και συμπεριφορές που υπερκαλύπτουν τα υποκειμενικά και αλάνθαστα κριτήριά μας και που ικανοποιούν και με το παραπάνω το δικό μας εκάστοτε "δέον".

Για να είμαστε δίκαιοι επομένως, πρέπει να εφαρμόζουμε την ίδια άνεση και να διακρίνουμε, να αναγνωρίζουμε, αν όχι να επαινούμε, αυτούς τους ανθρώπους και συμπεριφορές που μας ξαφνιάζουν ευχάριστα. Γιατί κρίνοντας και από τον εαυτό μου πάλι, συχνά η δυσαρέσκεια από προηγούμενες συμπεριφορές, η προκατάληψη που οδηγεί σε δυστροπία, η αδιαφορία για ό,τι δε μας αφορά άμεσα αλλά και η καθημερινή μας κούραση -απαριθμώντας μερικούς μόνο από τους λόγους ή τις δικαιολογίες- κάνουν τα τρία τσουβάλια δύο: τσουβάλι ένα οι απαράδεκτοι, τσουβάλι δύο οι αδιάφοροι, τσουβάλι τρία οι καλοί. Το τσουβάλι τρία συχνά εκλείπει. Και να με συγχωρείτε για την υπεραπλούστευση και...τσουβαλοποίηση των σχέσεων με τρίτους αλλά θεωρώ πως έτσι γίνεται λίγο πιο περιγραφικό αυτό στο οποίο θέλω να καταλήξω.

Και για να γίνω λίγο πιο συγκεκριμένη: όλες αυτές οι πρωινές φιλοσοφίες μου προέκυψαν αυτή την τελευταία εβδομάδα με αφορμή δύο επισκέψεις μου στο ΙΚΕΑ. Θα μου πεις τί σχέση έχει το ΙΚΕΑ; Και θα πάει το μυαλό σου, κάνοντας μια δεύτερη σκέψη, στους υπαλλήλους του. Ούτε καν. Γιατί πρόσεξε, δεν αναφέρομαι σε ανθρώπους που απλά κάνουν τη δουλειά τους και σε εξυπηρετούν με ευγένεια (συνήθως) διότι πληρώνονται γι αυτό. Αναφέρομαι σε αυτούς που σου συμπεριφέρονται όμορφα χωρίς να στο χρωστάνε. Διότι κακά τα ψέματα, ειδικά εάν είσαι κυνικός όπως εγώ, έχεις καταλάβει τί σημαίνει οικονομία των σχέσεων.

Σε μπέρδεψα; Φυσικά. Όλος αυτός ο πρωινός προβληματισμός αφορά σε έναν Κύριο, με Κ κεφαλαίο παρακαλώ, έναν Άραβα που τυχαίνει να εργάζεται σε ένα ξενοδοχείο δίπλα στο εν λόγω κατάστημα ως πορτιέρης. Καθώς αυτό τον καιρό εξοπλίζω το καινούριο μου σπίτι εκ του μηδενός, αναγκάστηκα να κάνω αρκετές επιδρομές και δύο απ' αυτές μέσα στην ίδια εβδομάδα, αυτή που διανύουμε.

Την πρώτη φορά, λοιπόν, μέσα στην κούραση από το κουβάλημα δεν ξέρω και γω πόσων σκευών για την κουζίνα, ενός σκαμπό και μερικών μαξιλαροσεντονιών ούτε που τον είχα προσέξει. Βλέπε τσουβάλι αδιάφοροι. Θα έπρεπε όμως γιατί ο υπάλληλος του ΙΚΕΑ με οδήγησε στην πιάτσα των ταξί η οποία δε βρίσκεται μπροστά από το κατάστημα αλλά παραδίπλα, στο ξενοδοχείο που εργάζεται ο Κύριος αυτός. Ο Κύριος λοιπόν, αν και δεν είχε καμία υποχρέωση, βοηθούσε όλους αυτούς που με χέρια γεμάτα πράγματα από το κατάστημα δε μπορούσαν μόνοι τους να τα σηκώσουν και να τα βάλουν στο πορτ-μπαγκάζ των ταξί (εδώ δεν είναι αυτονόητο ότι ο ταξιτζής θα συνδράμει σε αυτό). Με βοήθησε λοιπόν την πρώτη φορά και απροβλημάτιστη γύρισα στο σπιτάκι μου.

Τη δεύτερη φορά όμως, ίσως επειδή ήμουν λιγότερο φορτωμένη, τον πρόσεξα και πραγματικά εντυπωσιάστηκα. Γιατί όχι μόνο βοηθούσε τον κόσμο αλλά έτρεχε κυριολεκτικά να ανακουφίσει τις νεαρές κοπέλες (βλ. και τη γράφουσα) από το βάρος, εξηγούσε στους ταξιτζήδες πού έπρεπε να πάνε καθώς μερικοί δεν καταλάβαιναν αμέσως λόγω της προφοράς των ξένων, πρόσεχε πώς θα τοποθετήσει τα πράγματα για να μην πέσουν ή λερωθούν, απευθύνονταν σε όλους με εξαιρετική ευγένεια και, κυρίως, είχε ένα χαμόγελο, ένα αληθινό βαθύ χαμόγελο που δεν έφευγε ούτε στιγμή από το πρόσωπό του.

Είναι λοιπόν άνθρωποι σαν αυτόν που μου υπενθυμίζουν πως τα τσουβάλια είναι τρία. Πως δε θα πρεπε καν να τα χαρακτηρίζω τσουβάλια. Που τα ρίχνουν κάτω χύνοντας τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπά μου στο πάτωμα και που μου προσφέρουν την ευχαρίστηση να πω πως υπάρχουν πραγματικά καλοί άνθρωποι εκεί έξω και πως πρέπει να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά για να τους βλέπουμε και να μαθαίνουμε απ' αυτούς.

Αυτά και να έχουμε όλοι ένα πολύ καλό σαββατοκύριακο!

Κάποιος να μας θάψει

Σερφάροντας μετά από καιρό στα διάφορα μπλογκς (να ξέρετε πως διαβάζω πολλούς από εσάς αλλά δε μου έχει δοθεί ακόμα η ευκαιρία να σχολιάσω- συστηθώ), έπεσα πάνω στο πολιτικό ιστολόγιο του Πέτρου Τατούλη.

Ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων ή ένταξης στο γεωγραφικό χάρτη της πολιτικής (αριστερά, δεξιά, κέντρο, πάνω, κάτω κλπ κλπ)θεωρώ πως η χθεσινή του ανάρτηση έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον, εμπλέκει όλες τις πολιτικές γραμμές και αντανακλά πολύ περιγραφικά αυτό που συμβαίνει σε επίπεδο θεσμικό στη χώρα μας.

Θα έκανα αντιγραφή εδώ αλλά δε γνωρίζω αν συναινεί ο συντάξας οπότε απλώς παραπέμπω:

http://tatoulis.blogspot.com/2010/01/blog-post_28.html

Προσωπικά, εύχομαι με όλη μου την καρδιά να αναστηθούμε, προτού σαπίσουμε. Αν και πολύ φοβάμαι πως η αποσύνθεση είναι ήδη σε προχωρημένο στάδιο.

Νοικοκυροσύνες και εκμυστηρεύσεις

Ω μα τον Τουτατί, τα κατάφερα! Και δηλώνω υπερήφανη που πάντρεψα το παλιό με το νέο, που δημιούργησα μια ολοκληρωμένη τε και ισορροπημένη ενότητα, ένα όλον που συνιστά συνεκτική προσέγγιση των γεγραμμένων, μία συνεισφορά απείρου μεγαλοσύνης αλλά και χρέους προς υμάς τους ανεμιστήρας. Διότι χρυσά μου πλέον μπορείτε να ανατρέχετε στις παλαιότερες μεγαλειώδεις αναρτήσεις μου από το ίδιο, ναι καλά διαβάσατε, το ΙΔΙΟ και το αυτό βλογ! Κατάφερα το μέχρι προσφάτως ακατόρθωτο, ήτοι να εντάξω τα παλιά μου ποστς εδώ. Και για μένα είναι τω όντι κατόρθωμα καθώς είμαι ομολογουμένως ανεπίδεκτη διαδικτυακούς μαθήσεως.

Και τώρα τέλος με την καθαρευουσιάνικη παράκρουση.

Μόλις συνειδητοποίησα ότι αμέλησα το ανεμοβλογάκι μου 17 ολόκληρες ημέρες. Και όχι μόνο το ανεμοβλογάκι μου, προσφιλές μου κοινό, αλλά και εσάς που αποτελείτε το θεμελιώδη μοχλό της ύπαρξης και συνέχειάς του (ενίοτε και ασυνέχειάς του). Και ναι, μπορεί να ακούγονται ειρωνικοί λόγος και τρόπος, αλλά, για όσους με ξέρουν, έτσι προσεγγίζω πάντα την αλήθεια μου, γελοιοποιώντας την. Με τον τρόπο αυτό τη χειρίζομαι καλύτερα και πιο ανώδυνα... Και πραγματικά θέλω να επισημάνω πως με χαροποιεί που υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που με διαβάζουν, και ας είναι αυτά που έχω να πω λίγα, αραιά, παρωχημένα, προσωπικοκοινωνικοπολιτικό απ'όλα, γκρινιάρικα, συχνά ασύνταχτα νοηματικά*, ή εν τέλει αμφιβόλου ποιότητος.

Μέρα νοικοκυροσύνης και απολογισμού η σημερινή.

Καιρός να σας ανοιχτώ λιγάκι, για να καταλάβετε και τους λόγους για τους οποίους είμαι ασυνεπής όλο αυτό τον καιρό. Πολύ αυθόρμητα, ίσως και ενστικτωδώς, αποφάσισα να φύγω από την Ελλάδα. Το είχα ξανακάνει, αυτή τη φορά όμως συντρέχουν προϋποθέσεις περισσότερης.. βασίμως πιθανολογημένης μονιμότητας, να το θέσω έτσι. Με τη σχετική βέβαια έννοια του όρου, ουδέν μονιμότερο λένε.. και πολύ ορθά!

Οι λόγοι που με οδήγησαν στην απόφαση αυτή ήταν πολλοί αλλά επί της ουσίας λίγοι. Και ίσως μπορούν να συμπεριληφθούν στο εξής: πρόκληση. Πολύ γοητευτική λέξη για κάποιον που βαριέται εύκολα. Κατά πόσο θα ανταποκριθώ σε αυτήν, είναι νωρίς να προδικάσω. Εδώ είστε και εδώ είμαι.

Δε θα ήθελα να κατονομάσω την πόλη στην οποία πλέον εδρεύω όχι επειδή είμαι μυστικοπαθής αλλά για το μοναδικό λόγο ότι η κοινωνία των Ελλήνων εδώ είναι μικρή (εξαιρετικά μικρή) και το τελευταίο που θα ήθελα είναι να αναγκαστώ κάποια στιγμή να αυτολογοκριθώ. Βέβαια, κατά κάποιο τρόπο έχει ήδη σιωπηρώς δηλωθεί.. ας μείνει έτσι.

Τώρα που έβαλα μία τάξη στο μαγαζάκι μου, νοιώθω πως θα μπορώ να λειτουργήσω καλύτερα στο μέλλον. Ό,τι και να λένε, η εμφάνιση παίζει ρόλο! :-P

Αλλά για να μη γίνει ψυχαναγκαστικό δε θα το θέσω και ως υπόσχεση.

Αυτά.

*Καλή ώρα

ΘΕΛΩ:

1) Να μου βάλει τα λεφτά ο σύλλογος αλλιώς θα πουλήσω το κορμί μου στον πρώτο τυχάρπαστο * Κονγκονέζο * με πόρσε έχω-τρελή-καριέρα.

2) Να τελειώσω με τις γραφειοκρατιές εν Ελλάδι και να ξαναγίνω κρατικοδίαιτη (λόου φατ, αι αμ ον ε ντάιετ).

3) Να αγοράσω κουρτίνες και χαλιά που να μην είναι χάλια.

4) Να αγοράσω κουρτίνες και χαλιά που να μην είναι χάλια και κατά προτίμηση να δείχνουν το σπίτι 100 τετραγωνικά μεγαλύτερο. Με ρίγες ίσως; Λεπτές όμως για να μην το παχαίνουν (είπα, είμαι σε δίαιτα!)

5) Να δουλέψει γρήγορα το μάτι της κουζίνας για να αρχίσω τη δίαιτα που λέγαμε (εντάξει δεν είμαι σε πραγματική δίαιτα.. μια προεργασία έκανα. Έκοψα το φραπουτσίνο κάραμελ. Από σήμερα. Το απόγευμα.)

6) Να φάω παστίτσιο. Ακούω τη σκέψη σου!

7) Να κοιμηθώ ένα 24ωρο. Και το επόμενο να μου κάνουν μασάζ στα πονεμένα πόδια μου. Όχι άλλο ΙΚΕΑ. ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΙΚΕΑΑΑΑΑΑ!

(οραματίστηκες Κούρκουλο; Εγώ πάλι Λάσκαρη στον κατήφορο. Τον οικονομικό.)

8) Να εξαφανιστούν δια μαγείας τα 1300 αδιάβαστα μηνύματα στο inbox μου. Μπορώ και με σελέκτ ολ και ντιλίτ. Αν παίζει καμιά έξτρα υποτροφία όμως; ίσως και γλυτώσω τον τυχάρπαστο * Κονγκονέζο * με την καριέρα.

9) Να πλύνω τα δόντια μου χωρίς να κουνηθώ από την καρέκλα. Πρέπει να αφουγκραστεί επιτέλους τις ανάγκες μου η τεχνολογία και να εξελιχθεί.

10) Να σταματήσουν οι εκπτώσεις πάραυτα. Κολάζομαι και έρχομαι πιο κοντά στο όπσιον του * Κονγκονέζου * με την καριέρα.

11) Να μην ξαναγράψω για τον * Κονγκονέζο * με την καριέρα. Καταντώ γραφική.

12) Να σταματήσει το ψιλόβροχο. Εντάξει είμαι σε τροπική ζώνη το καταλαβαίνω αλλά το μαλλί έχει γίνει πιο αφάνα και από των Μασάι.

13) Να σταματήσω να θέλω γιατί το ποστ θα το εκδώσω.

14) Να κάνουν όσοι ανεμιστήρες μου δε βαριούνται μία λίστα με θέλω.

15) Να μη βαριούνται οι ανεμιστήρες μου.

I want to spoil you so badly!

Δύο στη σειρά; Ε όχι, κάτι δεν πάει καλά.

Μην είναι οι τύψεις που με έχουν ζώσει που σε παράτησα δυο μήνες; Μην είναι που μέχρι να τακτοποιηθώ εδώ στην ανατολή θα σε έχω για λίγο ακόμα στο χέσιμο στο περιθώριο και νοιώθω πως πρέπει να σου προκαταβάλω τα χρωστούμενα; Μην είναι που απέκτησες 4 ολόκληρους ανεμιστήρες και επιτέλους φυσάει λίγο από το σπασμένο μου το τζάμι;

Ε ναι λοιπόν, το παραδέχομαι, σε καλοπιάνω και δεσμεύομαι ενώπιον όλων των φυσητήρων μου πως θα σε ανανεώσω, θα σε σουλουπώσω, θα σου αγοράσω καινούριο ρουχαλάκι -μιας και αυτό δεν είναι λειτουργικό- θα σε ενώσω με το παλιό σου αδερφάκι, η άκαρδη η μάνα, θα κάνω ό,τι θες και θα σε κακομάθω.

Θα μου κάνεις όμως λίγη υπομονή ακόμα έ;

Και για δωράκι, η μανούλα σου στέλνει ένα μικρό βιντεάκι από την πρωινή της βόλτα στο Σόχο. Όχι εκείνο, το άλλο.

Επιστροφη

Επιστροφή;

Όχι ακριβώς.

Οξύμωρος ο τίτλος.

Για την ακρίβεια είμαι 8.540 χιλιόμετρα μακριά από τις γεωγραφικές συντεταγμένες του τελευταίου μου ποστ.

Έχω καιρό να γράψω, σβήνω- γράφω, σβήνω- γράφω.. μεσολάβησαν πολλά από τις τελευταίες -αποτυπωμένες στο ηλεκτρονικό τετράδιο- σκέψεις μου. Οι τωρινές είναι ακατέργαστες.. ασύνταχτες και θα μείνουν έτσι μέχρι να βρω την άκρη της κλωστής -και πάλι.

Η ζωή εδώ είναι αλλιώς. Δε μετανιώνω που έφυγα. Ήταν μεγάλη απόφαση λένε..

Όχι για μένα ήταν εύκολη απόφαση. Όχι επειδή δε ζύγισα τις δυσκολίες του εδώ. Ήξερα από την αρχή ότι είναι πολλές, ειδικά αν πρέπει να τις χειριστείς μόνος και να προσαρμοστείς γρήγορα (πολύ πολύ γρήγορα) σε αυτό το άλλο, το τελείως διαφορετικό.

Ήταν απόφαση εύκολη γιατί, πολύ εγωιστικά, η ζωή μου θέλω να είναι ταινία που δε θα νοιώσω την ανάγκη να κοιμηθώ σε καμμία της σκηνή, να βγω για ποπ κορν ή να κάνω διάλειμμα για τσιγάρο. Δε με νοιάζει το τέλος της, αυτό δεν το ορίζω εγώ. Ορίζω όμως τη βασική πλοκή, τους ήχους, τη σκηνοθεσία, τους πρωταγωνιστές.

Κεφάλαιο 4ο ή 5ο αυτό- μετρώντας πολύ πρόχειρα τις περιόδους της ζωής μου.

Κεφάλαιο μεγάλο και πολύχρωμο, με έντονα φώτα από νέον, με μουσικές ανατολίτικες αλλά και δυτικές.

Και η ζωή αλλάζει σελίδα.

Εσυ τι κανεις οταν βλεπεις τη γελοιοτητα των ανθρωπων;

Εγώ εκνευρίζομαι. Εκνευρίζομαι και θυμώνω. Θυμώνω να διαβάζω για τις ευκαιρίες που έχει προσφέρει παγκοσμίως η οικονομική κρίση. "Για τις ευκαιρίες;" λες. "Καλά διάβασα;" Ναι καλά διάβασες.

Οι ευκαιρίες λοιπόν. Οι ευκαιρίες να είμαστε ολιγαρκείς. Οι ευκαιρίες να επιστρέψουμε στα πραγματικά ουσιαστικά πράγματα της ζωής, τις αρετές, να δούμε πέρα από το δαχτυλό μας, να νιώσουμε πιο ουσιαστικά για τους γύρω μας και έτσι να γίνουμε πιο αυθεντικοί οι ίδιοι. Ναι, ασφαλώς, και γω νιώθω πως οι άνθρωποι ξεφύγαμε, θέλαμε παραπάνω από αυτά που μπορούσαμε, μια ζωή με ντούπλεξ και κινητά μοδάτα τρίτης γενιάς με κάμερες και δανειστήκαμε προκειμένου να αποκτήσουμε ένα κόσμο ψεύτικο και εφήμερο. Δεν το κάναμε όμως όλοι.

Και όχι, ΟΧΙ δεν είναι ευκαιρία να επιστρέψουμε στη γη της αρετής και της επαγγελίας, να αγναντεύουμε τα μαγευτικά πέλαγα και να ακούμε γαλήνια τα πουλάκια να τιτιβίζουν. Γιατί εσύ που πιστεύεις πραγματικά πως κάτι τέτοιο αποτελεί ενδεχόμενα τη θετική όψη της κρίσης είσαι βαθιά νυχτωμένος. Γιατί στην άκρη του τούνελ αγαπητέ δεν είναι η επιστροφή στην αυθεντικότητα. Πού ζεις; Τόσοι άνεργοι γύρω σου, τόσα νέα παιδιά αγωνίζονται με το πατσαβουρόχαρτο που εσύ αποκαλείς Μάστερ του Πανεπιστημίου της Άνω Μαγούλας -για να μη σε προσωπογραφήσω, ηλίθιε, άσχετε, υποκριτή- έχουν νομίζεις χρόνο και όρεξη να τη δουν φάντα, η όμορφη πλευρά της ζωής; Τί θα κάνει ο συνταξιούχος ρε; Θα πάρει σβάρνα τις παραλίες για να ξεχάσει πως δεν έχει λεφτά να αγοράσει ένα κιλό πατάτες; Εσύ, εσύ τολμάς να επικαλείσαι κάτι που δε γνώρισες ποτέ;

Φαίνεται κρατάς καλά κλειστά τα μάτια όταν περνάνε μπροστά σου αυτά τα παιδιά που φτήνουν αίμα για μία συνέντευξη, ένα σταζ, μία γαμοσύμβαση να βγάλουν τη χρονιά τους χωρίς να ζητάνε από τους χιλιοταλαιπωρημένους τους γονείς. Εσύ τολμάς να μιλάς για αρετές; Εσύ που η μόνη σου ασχολία είναι πότε θα πας στη συναυλία της Μπιγιόνσε και αν έχει βγει το καινούριο άι-φον; Εσύ που διαφημίζεις τις επιδόσεις σου στο σεξ χωρίς να σέβεσαι την κοπέλα δίπλα σου; Εσύ που γλύφεις, μίασμα της κοινωνίας, κάθε τι που μπορεί να σε ανεβάσει ένα βήμα ψηλότερα και να σε κατεβάσει δέκα βήματα χαμηλότερα στα μάτια των άλλων; Εσύ μιλάς για επιστροφή στον άνθρωπο; Εσύ; Εσύ που φτιάχνεις ψεύτικα βιογραφικά και πουλάς μούρη για ένα ταξίδι υπερατλαντικό διαφημίζοντας τις διασυνδέσεις και τις άκρες σου σε άτομα που ξέρεις ότι αγωνίζονται και κλαίνε που πέρασε ακόμα μια μέρα και τίποτα; Καλά, είσαι τόσο μαλάκας; Και να σου πω κάτι μεταξύ μας; Όσο και αν υποστηρίζεις το αντίθετο, είσαι ο ορισμός της επιφανειακότητας και της έπαρσης. Φιλόσοφε της πεντάρας.

Εύχομαι κάποια στιγμή στη ζωή σου να καταλάβεις, ευχή και κατάρα σου δίνω.

Σημείωση: Το παραπάνω αποτελεί ξέσπασμα με αφορμή κάποια ανάρτηση. Δε θέλω να επεκταθώ γιατί το άτομο είχα την ατυχία να το γνωρίσω προσωπικά.

Νομπελ ελπιδας

Πριν λίγες μέρες η επιτροπή νόμπελ αποφάσισε να δώσει το βραβείο ειρήνης στον πάθος- όραμα και αξία- Ομπάμα, Ομπάμα.

Για να μην παρεξηγηθώ, τον Ομπάμα, όπως και πολλοί πολλοί άλλοι, τον συμπαθώ. Πρώτα πρώτα γιατί η εκλογή ενός έγχρωμου στην Αμερική συμβολίζει πολλά. Δεύτερον γιατί ναι, ό,τι και να λένε, έχει τη στόφα του ηγέτη. Είχα καιρό να δω, ή ακριβέστερα εγώ δεν είδα ποτέ ένα πρόσωπο (πόσο μάλλον Αμερικάνο Πρόεδρο!) να συγκεντρώνει τόσο τη συμπάθεια του κόσμου σε παγκόσμιο επίπεδο. Ίσως και να φταίει η έντονη ανάγκη πια των ανθρώπων για αλλαγή και λίγη ελπίδα για το μέλλον. Ίσως να φταίει το κοντράστ με τον...

Μια φορά το βραβείο το πήρε. Δε θέλω να κάνω σχόλιο για το αν το άξιζε ή τί έχει κάνει μέχρι τώρα για να το αξίζει. Κατά την Επιτροπή αρκεί που υποσχέθηκε και έδωσε την ελπίδα. Και, πάλι κατά την Επιτροπή, ίσως αυτό το βραβείο αποτελέσει έναυσμα για περισσότερες (ειρηνευτικές) αλλαγές στην αμερικανική και όχι μόνο εξωτερική πολιτική.

Με αυτούς τους όρους όμως το βραβείο πρέπει να μετονομαστεί σε νόμπελ ελπίδας για να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Γιατί μπορώ βασίμως να πω πως τα στάνταρντς έχουν πέσει πολύ από την εποχή που...

Έιιιι ψιιιιττττ!

Το ανεμοβλογάκι θα συνεχίσει να φυσάει από εδώ.

Αν δε βαριέσαι κάνε κλικ.

Που δε βαριέσαι εεεεε;;;

Έλα τώρα μη μου κάνεις το δύσκολο.

Κλικ ντε.

ΚΛΙΚ ΛΕΜΕ.

Αργείς.

Ακόμα;;;

Ουφφφφφ.

Κάνε ότι θες.

Αλήθεια, δε θα σε πιέσω άλλο.

Να 'ξερες τί χάνεις.

Τί είπες;;; Δε χάνεις τίποτα;;;

Και κάτι άλλο είπες αλλά ευτυχώς δεν το άκουσα.

(αλλαγή προσέγγισης)

Πάντως πραγματικά μπορείς να κάνεις ό,τι θες.

Αφού ποτέ δε με αγάπησες πραγματικά.

Ναι, ναι δε με αγάπησες, μόνο τον εαυτούλη σου σκεφτόσουν.

Τί; Εγώ φταίω;

Εγώ που έκανα τα πάντα για σένα;;

Σνιφ. Μα τί σου είναι ένα κλικ εεε; Τι;;;; (ένα δάκρυ αργοκυλά στο μάγουλο)

Τα καλύτερά μου χρόνια έχεις φάει. Αλλά ναιιι, εγώ να δίνω και εσύ μόνο να παίρνεις.

(αλλαγή στο απειλητικό)

Αν δεν κάνεις κλικ θα τα ξεράσω όλα!

Τί θα ξεράσω;; Ε, όλο και κάτι θα βρίσκεται!

Δε σε εκβιάζω, απλά σου λέω πως θα αντιδράσω αν δεν κάνεις κλικ.

Τί είπες;;; Δε μου αρέσουν οι αφοδευτικοί σου συνειρμοί.

(αλλαγή στο παρακλητικό)

Έεελα κάαανεεε Κλιιιιιικ έλαααααα!

Και γω ό,τι θες.

(Καλά όχι και όοοοο,τι θες.)

Αν δεν κάνεις κλικ θα συνεχίζω να σε πρήζω.

Κάτι μου λέει ότι σε έπεισα!! (ΓΥΝΑΙΚΕΣ)

Έτσι. Κλικ. Δημοκρατικότατα και πλουραλιστικά.

The aftermath και κάποια προσωπικά

Αγαπημένο μου ανεμοβλογίδιον ετέλευσα,

Ολοκλήρωσα. Έκλεισα πως το λένε. Οι εκλογές ήσαντο οκέυ. Ελάχιστα προβληματάκια, ίσως χρήζει ιδιαίτερης μνείας το γεγονός ότι δε γέμισα το μάτι σε γυναίκα εκλογέα, ότι ναι, μπορεί και μία γυναίκα νέα να είναι δικαστικός αντιπρόσωπος και να υψώνει το ανάστημά της πού και πού. Τί και αν δεν έχω κοιλιά και μούσια αγαπητή, τί και αν μοιάζω στη μικρή ξαδέρφη σου τη Φωτούλα, τί και αν έχεις συνηθίσει στη ζωή σου άντρες να ορίζουν τη ζωή σου, η ζωή σου σε προσπέρασε, το ίδιο και οι αναξιοποίητες αδυνατότητες του εγκε-φάλου σου.

Επίσης στο εκλογικό μου τμήμα ψήφιζε ένας πρώην μου. Που σαι ρε Κοέλο με τις συνομωσίες και τα σύμπαντά σου. Δεν ένιωσα απολύτως τίποτα, κάτι που δεν είναι απαραιτήτως καλό.

Και μετά γύρισα στην Αθήνα και προσπαθώ εις μάτην να ανασυνταχθώ. Εις μάτην γιατί το μυαλό τρέχει σε άλλη γη σ' άλλα μέρη, σε μέρη που ο ήλιος ανατέλει γρηγορότερα και η ζωή τρέχει πιο βιαστικά ανάμεσα σε πράσινα βουνά και ουρανοξύστες. Οποία αντίθεσις. Η τέλεια αντίθεσις! Και μία πρόκληση που θα αλλάξει τη ζωή μου σε βαθμό που αδυνατώ ακόμα να προσδιορίσω. Κοντός ψαλμός αλληλούια.

Και μετά κοίταξα τις ατέλειωτες σημειώσεις μου, τις ατέλειωτες τεχνικότητες μίας εξίσωσης που πρέπει να λύσω πολύ πολύ σύντομα για να μπορέσω να κάνω το ένα βήμα παραπάνω. Τί σου λέω και σένα. Φεύγω από την Ελλάδα μου, τη χώρα της απέραντης ομορφιάς και ηλιθιότητας, του φωτός και της μιζέριας. Η μοναδική αντίθεση που δε βρίσκω γοητευτική όταν τη ζω αλλά αναπολώ όταν δεν τη ζω. Γιατί για κάποιο ανεξήγητο λόγο πάλι θα σκεφτώ με αγάπη, πάλι θα μετρώ τις μέρες να γυρίσω και πάλι θα κλαίω επειδή οι εικόνες του εκεί δε θα μου θυμίζουν σε τίποτα τις εικόνες του εδώ. Που υπό άλλες συνθήκες αυτό θα το έλεγες καλό. Τι αλλοπρόσαλλα όντα που είμαστε οι άνθρωποι.

Το ευτυχές είναι πως οι κατά τα άλλα αντικειμενικές αποστάσεις έχουν αλλάξει πια διάσταση και χωροχρόνο κάτι που μετριάζει το άγχος μου. Πες με μπλογκ, skype, msn. Μέχρι και το facebook σκέφτομαι να επανενεργοποιήσω. Το twitter ξέχνα το, με αγχώνει και μόνο η ιδέα. Άσε που δεν είμαι συνεπής στα updates, δηλαδή χέσε με, άλλη όρεξη δεν είχα να ανακοινώνω σε γνωστούς μου και μη τί καιρό κάνει, πού βρίσκομαι και γιατί, τί τρώω και πώς το τρώω και όλα αυτά σε δυο-τρεις γραμμές μάξιμουμ. Μιλάμε η απόλυτη αυτοκαταπίεση!

Πολλά άγχητα με έπιασαν Κυριακάτικα. Είναι και που θέλω να μειώσω το κάπνισμα, τα νευρά μου είναι τσατάλια και ζαρτιέρες μαζί. Έχω βάλει σκοπό να το κόψω πριν φύγω. Για να δούμε..

Κλείνοντας να πω πως το μπλογκ με έχει βοηθήσει πολύ μέχρι τούδε στο να αποτυπώνω σκέψεις που υπό άλλες συνθήκες δε θα μοιραζόμουν. Συνεπώς στο στάδιο αυτό είναι προσωπικό και λειτουργεί κυρίως ψυχοθεραπευτικά και αγχολυτικά. Είμαι σίγουρη όμως πως όσο το ανακαλύπτω τόσο θα με ανακαλύπτει και στην πορεία θα αποκτήσει και άλλες ιδιότητες, κυρίως επικοινωνιακές με ανθρώπους που ενδεχομένως σκέφτονται παρόμοια και αντιλαμβάνονται αυτό που λέω έτσι όπως ακριβώς το λέω και χωρίς να χρειάζονται ιδιαίτερες επεξηγήσεις. Ανυπομονώ.

Φιλιά γλυκά Κυριακάτικα.